Mother here, mga ANAK sa Pinas.

[abakitba]

What do you think of the typical situation... where the mother is working overseas, and her children are in the Philippines, their relatives, perhaps their father taking care of the parenting?
What kind of effect do you think this is having on the nation, the family, the mother, and the children?
Do you know anyone in this situation?
What do they feel about it?
What do you feel about their situation?
What choices did they have?
Mom doesn't have to be in Japan by the way.

[geminigirl]

Hi abakitba!:) You said it.Lots are working abroad.Blame it on the economy.I think it gives some advantage to the nation and the family. Though it has some adverse effect on the kids. There is this seemingly great urge to go abroad and work. Reason? The family. The future. Ang sabi nga nila, ang kikitain mo sa ibang bansa, hindi mo makukuha dito. This is true naman. You can earn as much or even more there than a professional here earns kahit di ka tapos ng kolehiyo. In my own point of view, wala namang masama sa pagpunta abroad more specifically in Japan, as long as you have a decent job, a good salary. And the most important thing is, the will to fight and defend yourself in times of discrimination and exploitation.
This is an era of survival. Kung gugustuhin mo, kaya mong buhayin ang pamilya mo even if you are the sole breadwinner. Nothing is impossible if you have the determination. So to all the overseas working mothers MABUHAY KAYONG LAHAT!!!

[chubby_kulot]

naks..nakakarelate ako dito ah..un nga lang di sa japan nagpunta si madir...sa hongkong at singapore...kung isasalaysay ko ba dito un story ng pamilya ko eh baka maaward ako nito ng mga moderator.. :jiggy: :jiggy: :jiggy: piikliin ko na lang ha:D

2nd to the eldest ako..marami kaming magkakapatid..si madir dahil sa hirap ng buhay ninais tumulong kay padir..nagpunta sya ng ibang bansa(hong kong) to work as DH..i was 4 year old that time..my ate 5 en my sister was 2..nang unang umalis si madir..naiwan kami kay padir at sa mga tita namin na sobra ang higpit..nariyan na paluhudin kami sa asin at paluin ang daliri ng paa nmin sa konting pagkakamali lang..si padir araw araw din nagwowork as a bus drive pa non sa Phil.rabbit. ang hirap ng buhay non..pero mas mahirap pala pag wala si madir..kinuha ni lola at lolo(father side) sina ate at sister..kaya ako ang naiwan kay padir..at si tita ang nag aalaga sa akin..lahat ako ang sumalo ng gulpi ni tita..lalo na pag lasing ..bata pa ako laki na ng takot ko...after 2 years dumating si madir..nagkasama kami uling laht..nagbuntis si madir at nanganak ng boy..1986 nagkaron ng trahedya..nilubog ng baha ang bahay namin sa proj.4 kaya napunta kami ng bulacan..sina lolo at lola naman ang nag alaga samin..umalis ulit si madir..punta uli ibang bansa..(singapore naman).. mahigpit din nina lolo at lola..dahil di ako lumaki sa kanila kaya di sila gaanong mabait sakin..kundi sa 3 kong kapatid...si ate..si sister at si broder....kung kay tita pitpit ng daliri sa paa kay lolo naman paso ng tulo ng kandila sa kamay naman..at kung di makabasa ng abakada..pahid ng katas ng sili sa bibig with matching palo ng ruler..kaya naranasan kong pumasok non sa eskwela ng namamaga ang bibig dahil sa kakapahid ng sili..wala naman akong magawa dahil nalaman ko rin pati mga kapatid ko ganon din nila idisiplina ..1989 umuwi si madir ulit..nagbuntis sa bunso na namin..after a month ng magsilang umalis uli si madir..blik ng singapore at di na nakauwi pa..si padir naman non..everytime na wala si madir natutong magloko..ang inam lang di sya ang bumubuhay sa mga nagin babae nya..pero pag uwi ni madir..si madir parin ang uuwian nya..1994..natatanda an kong sinabi ko ky padir na susulat ako sa lingkod bayan para ipahanap si madir sa singapore..pero di natuloy dahil pinunit ni padir..kung buhay daw si madir..matagal na dw syang umuwi..si ate,dahil walang ina na gumabagabay samin..nang mainlove..aba eh itinodo..graduation ng high school..buntis..pag baba ng entablado ayon nagtanan na..kya mas naghigpit sina lolo at lola pati na rin si padir..1995 3rd high school na ako..dahil lumaki ako sa piling ni tita at ni padir..kaya may pagkaboyish..(pero girl tlga ako..naiinlove ako noh..!)1 of my classmate nagsabi sakin na may naghahanap daw skin "mother" ko daw..nabatukan ko pa nga at sinagot ko.."wag mo nga akong pinaglololoko..matag al ng wla ang madir ko..patay na nga ata eh.."then lunch break nakita ko un sinasabi ng classmate ko..1 babaeng daig pa ang pokpok ng ermita..kasi naman ikli ng suot na damit (pero di naman mabobosohan)at may make up pa..totoo nga..madir ko pala sya..hinahanap ako este kami ng kapatid ko..nagkayakapan at nagkaiyakan non :cry: ..kaya halos lht ng nakakita eh natouch sa amin..(parang sa drama ba..)at un..nalaman namin nakulong sya sa singapore dahil naTNT pala sya after na lumayas sya sa amo nya dahil pinagmamalupitan sya..naikasal sya sa singapore police para lang makalaya..nagkabalik an sila ni padir at nahinto na sa pambababae si padir...pero dahil sa mga pinoy di mawala ang tsismis..may sumulat sa asawa ni madir sa singapore at sinabing nagsasama sila ulit ni padir..kya ngrekkon sila..then si madir di na uli pinayagan ni padir na umalis...dahil siguro din sa di ako lumaki sa piling ni madir at kahit na si padir din.di ko tuloy sila matawag ng mama at papa..kundi sa palayaw nila..nasanay namn na sila sakin..un nga lang ako lang ang nakakagawa non..un iba kong mga kapatid..me sapok sa ulo pag sa palayaw sila tinawag..at di rin ako humahalik sa pisngi o nagmamano sa knila..sanay sila sa ugali kong ganon..pag ginwa ko un aba baka magpamisa ang buong pamilya ko :jiggy: pero kahit na ganon ako napalaki ng kung sino man..si tita ko o sina lolo at lola..nagpapasalamat parin ako at nagawa kong magtimpi..dahil kung hindi baka isa rin akong taong naliligaw ng landas...at kahit ganon ang pamilya ko..ng mabuo kami..dun ko narealize na kahit anong hirap ng dinanas namin..di ko pa rin ipagpapalit ang pamilya ko sa ibang pamilya..di man perpekto..mahal ko pa rin sila..ngayon heto na ako...may sarili na rin pamilya..at nakatatak na sa isip kong di dadanasin ng magiging anak ko un dinanas ko....

sowee po napahaba ata ang kwento ko..nacarried away kasi ako eh...:D

aral po dito para sakin..sa magulang..mas mahirap na ang ina ang mawala kaysa sa ama..although parehong mahalaga silang dlawa....

[mOtt_erU]

....Personaly I knew someone na nasa ganyan sitwasyon, pero ang maganda sa batang ito eh alam niya na naghihirap yung okasan niya dito sa Japan na magArobaito para lang mapagtapos siya ng Pag-aaral at ang kapatid niya., marunong siyang magpahalaga at umunawa sa sitwasyon..though talagang mahirap na walang Ina na gumagabay sa iyo sa paglaki mo..lalo na kung babae ka., hindi kase naten maitatanggi na may ilan na nagiging Rebelde sa magulang at nalilihis ang landas....sana lang maunawaan nila kung gaanong Hirap, pagod, antok, guton at Kalungkutan ang tinitiis ng mga ina/ama na ito sa Japan o sa ibang bansa man para lang mabigyan sila ng maayos na buhay at magandang kinabukasan:) ....kaya nasa anak yan kung Irereciprocate niya yung mga pagGaganbaru ng Ina/ama niya.

[love0308]

Do you know anyone in this situation?
* I am example of this situation.
What do they feel about it?
*I feel sad because we are miles away and i want to be with my baby every secon of the day if possible
What do you feel about their situation?
*as i said sad, takot baka dumating ang araw na sumbatan nya ko dahil malayo ako sa kanya
What choices did they have?
*choices ko umuwi sa pinas o kaya dalhin siya dito