shinshinobi
11-30-2006, 01:14 PM
Taong 2002, beinte singko anyos ako noon ng disyembre nang matanggap ko ang pinakaasam ng karamihan sa ating mga Pilipino: ang makatanggap ng opportunidad na makapag trabaho sa Japan.
Sa aking pagkakaalam, ang Japan ay isa sa mga bansang establisado sa larangan ng teknolohiya at makabagon industriya. Kapag nababanggit ang bansang "Japan", ang aking agad na naiisip ay family computer, playstation, hello kitty, voltes v, mazinger z,karaoke,nissan,hon da,mitsubishi,toyota ,sega,robot,anime,yu gi-oh,daimos,mrt,electr onics,computer, at mga palabas sa channel 13 at 9 kung ala una ng tanghali.
Ako ay isang nikkeijin. Para sa kaalaman ng lahat, ang "Nikkeijin" ay mga taong may lahing hapones. ang aking lolo sa ama ay pumunta sa Pilipinas noong 1916 at mula noon ay nanirahan na sa Pilipinas. Nakilala niya ang aking lola, na isang Pilipina at sila ay nagkaroon ng pitong anak. Pagkatapos ng ikalawang digmaan ay pinabalik lahat ng mga hapon sa Japan. Bagamat hindi naman kinanti ang aming angkan ng mga sundalong hapon, pinili ng aking lola na hindi sumama sa Japan dahil takot siya sa mga sundalong hapon noon. Dahil dito, lumaki ang aking ama at kanyang mga kapatid sa Pilipinas at dito na tumanda. Nairehistro ng aking lolo sa kanyang "koseki tohon" o rehistrasyon ng pamilya ang kanyang mga anak kaya kami nakakuha ng bisa papuntang Japan.
Bagamat nasa Japan na halos lahat ng pinsan ko, pinili kong hindi lumapit sa kanila dahil sa nahihiya akong humingi ng tulong sa kanila. May mga kani kanila na silang pamilya at kung ako ay dadagdag pa, alam kong makakabigat sa kanila.
Lumapit ako sa isang "Agency" at mayroon daw trabaho para sa akin na naghihintay sa Japan. May pabahay daw at kikita ako ng kulang kulang isang daang libong piso kada buwan. Ang magiging utang ko lang daw ay dose ka lapad, o isang daan at dalawampung libong yen. Malugod kong tinaggap ang trabaho at sa aking pag uwi ay sinabi ko agad sa aking mga magulang ang nangyari.
Agad na inihand ko ang mga dadalhing gami. Isinulat ko pa ito sa isang papel at aking minamarkahan ang mga bagay na nasa maleta ko na para di makalimutan. toothbrush,ballpen, gamot, battery, flashlight, radyo, alarm clock, brief, medyas.tuwalya, tshirt, shorts, bimpo, panyo, sapatos, maong, pangginaw, de lata, at kung ano ano pa.
Dumating ang araw ng aking paglipad at hindi ko mawari ang aking nararmdaman: tila masaya na malungkot, at nangangatog na sinasabi ko sa aking sarili na "heto na", at "japan humanda ka!".
Unang beses ko pa lang makasakay ng eroplano. Sa bawat ugong ng makina ay ako ay kinakabahan. Kapag nakakarinig ako ng hindi ayos ay bumibilis ang tibok ng aking puso. Parati kong tinitingnan ang pakpak ng eroplano sa aking bintana at pinakikiramdaman ko kung ito ay matatanggal. Mahigit apat na oras akong ganito.
Sa aking paglapad sa Narita Airport, bandang mga alas kuwatro na ng hapon, aking sinundan ang mga tao kung saan sila papunta. Pagdating sa may dulo ay iniabot ko ang dilaw na papel,na aking sinulatan habang nasa loob ng eroplano sa isang hapones na kumokolekta nito. Sa papel na ito nakasulat ang ilang impormasyon tungkol sa aking sarili. Pumila ako sa mga "Japanese Passport" dahil sa ito ang hawak ko. Pagdating sa opisyal ng immigration ay nagtaka sya dahil walang tatak ang aking pasaporte kahit isa. Sinabi ko na lang na "hajimete desu" at kanya itong naintindihan.
Pagdating sa inspeksyon ay tinanong ako ng opisyal kung may dala ako o may nakidala sa akin ng mga bawal na bagay. Pinakitaan pa ako ng mga litrato ng mga bawal na gamot at kung ano ano pa. Sinabi kong wala, at ako ay pinayagan na maka alis.
Nakahinga ako ng maluwag at sa aking paglabas ay hinanap ko agad ang hapones na susundo sa akin, si kato san. Madali ko namang nakita at kahit pautal utal, aking sinabi ang mga napag aralan kong salita: hajimemashite, arigatou, watashi wa *** desu,.
tila wala syang paki alam sa aking mga sinabi at sinenyasan na lang nya ako kung saan kami pupunta. napansin ko ding hindi sila madalas ngumingiti.
Ang unang una kong nakita ay ang mga "vendo machines" na agad kumuha sa aking atensyon. makukulay ang mga inumin at parang gusto kong tikman lahat. nakarating kami sa parking lot at aking sinakay ang aking bagahe sa likod ng van na ngayon ko lang nakita. wala nito sa Pilipinas at tila mukhang bagong bago pa.
Malamig ang panahon, at sumakay ako sa kaliwang bahagi sa harapan, na akin ring kinagulat dahil sa Pilipinas, nasa kaliwa ang manibela at dito ay baligtad.
Namangha din ako sa "NAVI" o navigator na nasa dashboard. Itinuturo nito ang direksyon kung saan ka pupunta. Sa loob loob ko, iba talaga ang Japan. Asenso.
Tumagal ng mahigit apat na oras ang aming biyahe. Pagod na pagod ako. Mula Narita ay pumunta kami sa Shizuoka. Sa unang lugar na aming pinuntahan, sinabi sa akin ni Kato san na iyon daw ang mount Fuji. bagamat hindi ko makita ay sumang ayon na lang ako. Nakita ko sa isang apartment ang mga Pilipinong nagtatrabaho doon. Mukha silang mababaho at ang kanilang damit ay patong patong. Tinanong ko ang isa at ang sabi ay taga Davao daw sila. Dahil sa laki ako sa Maynila, parang hindi ko yata "type" ang trabaho nila. Nag lilinis ng baterya ng saakyan. "Mukhang mahirap", sa loob loob ko."Sana huwag ako dito". Dininig naman ang aking panalangin at kami ay nagpaalam na sa kanila at umalis. Dumaan lang pala kami doon. Sinabi sa akin ni Kato san na sumakay daw ako ng Shinkansen. Itinuro nya sa akin kung saan ako bababa at binilhan niya pa ako ng pagkain na "obento" bago sumakay. Nagpasalamat naman ako at nagpaalam. Panay "bow" ko sa kanya habang papalayo ang Shinkansen.
Pagbaba ko ng Shinkansen ay may biglang lumapit sa akin na hapones, si Kudo san. bata pa sya, mukhang trenta mahigit pa lang. Kahit hindi ko sya gaanong maintindihan, lakas loob pa rin akong nakipag usap sa lenguwaheng hapon. Medyo nagkakaintindihan naman kami at sa aking pakiramdam ay mabait naman siyang tao. Sumakay kami sa kanyang sasakyan at dinala ako sa Leo Palace. Sabi nya ay maghintay daw ako dito at may dalawang Pilipinong darating mamayang gabi. Bukas na lang daw siya ulit pupunta.
Kinagabihan ay dumating nga ang dalawang Pilipino at sa kanilang hitsura ay mukhang galing sa trabaho. Si Roy at si David. Si Roy ay binata, matanda lang sa akin ng ilang taon at si David naman ay medyo may katandaan na. Tinanong ako ni David kung saan daw ako ilalagay na trabaho, "hindi ko nga alam eh", ika ko."naku mahirap yan, sana tinanong mo muna", sabi ni David na aking ikinatakot dahil sa wala akong kaalam alam sa mga susunod na mangyayari. Pakiramdam ko, gusto ko nang umuwi ng Pilipinas. Magkahalong takot at pag aalala ang aking naramdaman.
Kinumagahan, pumasok na sila sa kani kanilang trabaho at ako ay naiwan mag isa. Binuksan ko ang TV subalit wala akong maintindihan ni isa sa mga palabas. Mabibilis silang magsalita at hindi ko mabasa ang mga nakasulat. Pilit ko na lang inintindi ang palabas.
Maya maya pa ay dumating na si Kudo san. Sinabi nya na pupunta na kami sa trabaho, na akin namang ikinatuwa. Maliksi akong nag ayos at mabilis na sumakay sa kotse. "excited" ika nga.
Pagdating namin ay tumambad sa akin ang isang malaking pabrika. "Wow, ang ganda naman, mukhang malinis" ika ko sa sarili. Ngunit ito pala ay pabrika ng aluminum. ipinakilala ako sa "kakaricho" at dinala ako sa isang puwesto na may mahahabang aluminum. Lagyan ko daw ng two sided tape ito at kapag tapos na lahat, Kumuha pa daw ako ng aluminum sa likod.
Kung titingnan ay mukhang madali lang, pero kung ocho oras mo nang ginagawa ito ng walang upuan, sasakit ang likod mo. Lalo na sa katulad ko na ang trabaho ay nasa opisina lang at nasa harap ng computer. Kahit na sumasakit na ang likod ko ay tiniis ko pa rin.
Kinabukasan, hindi ako makabangon. masakit ang aking likod at parang ayaw kong pumasok. Ganito pala kung hindi ka sanay sa trabahong pisikal. Hindi ako nakatagal at sinabi ko kay kudo san na hindi ko kaya. naintindihan naman niya ito at ipinagpaumanhin ako sa kakaricho.
Kinabukasan ay dinala naman ako sa ibang lugar. Pabrika naman ng takip ng washing machine. nag aasembol lang naman ng takip ng washing machine. mabilisan ang kilos. nakatayo maghapon at may conveyor. kapag hindi mo inagapan ay magkakanda loko loko ang trabaho ng iba. kaya kahit nananakit na ang mga braso ko, sige pa rin.
Pagkalipas ng dalawang linggo ay medyo nasasanay na ako.
Inilipat ako ng apartment at Dahil sa mag papasko ay nagkaroon ng mahabang bakasyon. Naiwan akong mag isa sa apartment dahil tumakas ang kasama ko. Ayaw na daw nya dito at lilipat naman sya sa kamag anak nya. Sinabi nya na sabihin ko na lang na hindi ko alam kung saan sya pumunta. Bilang isang kababayan, tinupad ko naman ang kanyang habilin. Nag pasko akong mag isa. Walang kasama at kausap. tiniis ko ito hanggang sa magsimula na ulit ang trabaho sa sumunod na taon.
Makalipas ang isang buwan ay sinabi sa akin ni Kudo san na may mababakanteng posisyon sa ibang pabrika, nakaupo lamang at hindi mabilisan. "ito yata ang gusto kong trabaho", sa loob loob ko. sinabi ko sa kanya na kung pwede ay ilipat nya ako dito. Pumayag naman siya at makaraan ang ilang araw, ipinag paalam niya ako sa kakaricho at pumunta na kami sa pabrikang kanyang sinasabi. Tama nga sya madali lang ang trabaho at nakaupo. Pero kahit anong dali pala ng trabaho, kung ito ay araw araw mong ginagawa ay nakakasawa.
Dahil sa first timer ako, at sa liit ng sinusweldo ko na nanahyakugoju o 750 yen kada oras ay halos wala akong naiipon. Hindi rin ako sanay sa trabahong pisikal kaya nag desisyon ako na umuwi na muna nang Pilipinas. Gusto kong ipagpatuloy ang aking pag aaral ng nihongo at kumuha ng mga sertipikasyon sa computer para makapasok ako sa opisina at maging "sarari man" or salary man sa ingles.
Sinabi ko ito kay Kudo san, at hindi sya pumayag. Sinabi nya sa akin na may kontrata daw ako na isang taon at hindi ako puwedeng umuwi. Pero nakasaad sa kontrata ay kung aalis ako ng wala pang isang taon, magbabayad ako ng sampung lapad. Hindi nya ito pinansin at sa halip ay pinatigasan nya na hindi ako puwedeng umuwi. Halos magkanda iyak na ako sa aming usapan.
Kinagabihan din iyon ay napag desisyunan kong tumakas na lang.
Isinaisip ko na lang na nasa kontrata naman na puwede akong umalis. Pero may multa na sampung lapad. Kaya kahit na hindi sya pumayag. Sa kontrata pa rin ako nag base ng desisyon.
Simula nung araw din iyon ay aking kinakalkula ang magiging sweldo ko sa susunod na buwan. tinantya kong saktong sampung labing tatlong lapad ang aking maiiwan,ang tatlong lapad ay para sa bahay.
Apat na araw bago ako tumakas, nag paalam akong hindi papasok at masakit ang katawan.
Pero ang katotohanan ay nagpunta ako sa bilihan ng tiket. Kahit na hindi marunong mag ingles ang nagbebenta ng tiket, pinilit ko pa rin magkaintindihan kami. Montik pa ngang hindi ako mabigyan ng tiket dahil ang gusto nila ay "round trip ticket". noong panahong iyon ay saktong pang "one-way" tiket lang ang pera ko. Hanggang sa kinausap ako ng isang empleyado ng immigration at nalamn nyang may lahi akong Pinoy kaya pinayagan din akong kumuha ng "One way" ticket.
Dumating ang araw ng aking pagtakas. Buo na ang desisyon ko. Nakahanda na ang aking mga gamit. Nagpaalam ulit akong hindi papasok at pag alis ni kudo san, tumawag ako ng taxi at nagpahatid sa "eki", o train station. sa doon sumakay ng Shinkansen papuntang Narita. Apat na oras ang biyahe. Narita airport ang pinili ko para hindi ako masundan.
Pagdating ko sa Narita ay tumatawag na si Kudo san. Hindi ko sinasagot at ako ay kinkabahan. Nagtago pa ako sa CR ng Narita at doon nag antay hanggang sa dumating ang boarding time.
Pumasok ako sa loob habang patingin tingin sa paligid. Baka kasi may pinapunta si kudo san doon para ako ay hanapin. sa awa naman ng Diyos ay wala naman. Paglipad ng eroplano ay nakahinga na ako ng maluwag. Ganito pala ang pakiramdam ng mga tumatakas. Parang pelikula . May suspense at exciting.
Paglapad ko sa NAIA ay agad kong nakita ang aking ama. Puro reklamo ang narining nya at
pakiramdam ko ay parang ilang taon ako nawala.
Sa mga first timers na papuntang Japan, maaaring maranasan nyo rin ang katulad ng sa akin. Kaya humanda kayo sa kahit anong trabaho. Bago kayo umalis papunta dito ay siguraduhin nyo muna lahat katulad ng per ora na bayad, pabahay, upa sa bahay, oras ng trabaho, insurance, distansya ng trabaho mula sa bahay, hatid sundo ba ng sasakyan o bisikleta lang, at kung ano ano pa. Mas mainam na malinaw ang kasunduan para hindi kayo maging katulad ko na kung ilang beses lumipat ng trabaho.
Huwag nyong tularan ang aking ginawa. Sa mata ng mga hapones, pagkasira ng reputasyon ito.
Mag aral din kayong mag salita na maayos at magsulat, dahil kung hindi, para kayong nasa ibang planeta.
Humanda din kayo sa diskriminasyon. sa trabaho at sosyal. Kahit sa kainan, sama sama ang gaijin at mga hapones.
Marami akong kakilala na mga Pilipino na factory worker dito sa simula, nakalipas na ang ilang taon hanggang ngayon factory worker pa rin. Bagamat ako din ay isa ring factory worker dati, may pangarap pa din akong maging "sarari man".
Kung nasa Japan ka na rin lang, mangarap at kumilos ka na. Samantalahin nyo na ang pagkakataon na kumita ng mas malaki.
Kung kayo naman ay mga "sarari man/woman" na, huwag naman kayong maging mayabang. Huwag sanang lalaki ang ulo. Huwag nyo rin sanang makakalimutang tumulong sa mga kababayan natin.
Sama sama tayong humakot ng lapad dito sa Japan.
Ganbatte ne!
:)
Sa aking pagkakaalam, ang Japan ay isa sa mga bansang establisado sa larangan ng teknolohiya at makabagon industriya. Kapag nababanggit ang bansang "Japan", ang aking agad na naiisip ay family computer, playstation, hello kitty, voltes v, mazinger z,karaoke,nissan,hon da,mitsubishi,toyota ,sega,robot,anime,yu gi-oh,daimos,mrt,electr onics,computer, at mga palabas sa channel 13 at 9 kung ala una ng tanghali.
Ako ay isang nikkeijin. Para sa kaalaman ng lahat, ang "Nikkeijin" ay mga taong may lahing hapones. ang aking lolo sa ama ay pumunta sa Pilipinas noong 1916 at mula noon ay nanirahan na sa Pilipinas. Nakilala niya ang aking lola, na isang Pilipina at sila ay nagkaroon ng pitong anak. Pagkatapos ng ikalawang digmaan ay pinabalik lahat ng mga hapon sa Japan. Bagamat hindi naman kinanti ang aming angkan ng mga sundalong hapon, pinili ng aking lola na hindi sumama sa Japan dahil takot siya sa mga sundalong hapon noon. Dahil dito, lumaki ang aking ama at kanyang mga kapatid sa Pilipinas at dito na tumanda. Nairehistro ng aking lolo sa kanyang "koseki tohon" o rehistrasyon ng pamilya ang kanyang mga anak kaya kami nakakuha ng bisa papuntang Japan.
Bagamat nasa Japan na halos lahat ng pinsan ko, pinili kong hindi lumapit sa kanila dahil sa nahihiya akong humingi ng tulong sa kanila. May mga kani kanila na silang pamilya at kung ako ay dadagdag pa, alam kong makakabigat sa kanila.
Lumapit ako sa isang "Agency" at mayroon daw trabaho para sa akin na naghihintay sa Japan. May pabahay daw at kikita ako ng kulang kulang isang daang libong piso kada buwan. Ang magiging utang ko lang daw ay dose ka lapad, o isang daan at dalawampung libong yen. Malugod kong tinaggap ang trabaho at sa aking pag uwi ay sinabi ko agad sa aking mga magulang ang nangyari.
Agad na inihand ko ang mga dadalhing gami. Isinulat ko pa ito sa isang papel at aking minamarkahan ang mga bagay na nasa maleta ko na para di makalimutan. toothbrush,ballpen, gamot, battery, flashlight, radyo, alarm clock, brief, medyas.tuwalya, tshirt, shorts, bimpo, panyo, sapatos, maong, pangginaw, de lata, at kung ano ano pa.
Dumating ang araw ng aking paglipad at hindi ko mawari ang aking nararmdaman: tila masaya na malungkot, at nangangatog na sinasabi ko sa aking sarili na "heto na", at "japan humanda ka!".
Unang beses ko pa lang makasakay ng eroplano. Sa bawat ugong ng makina ay ako ay kinakabahan. Kapag nakakarinig ako ng hindi ayos ay bumibilis ang tibok ng aking puso. Parati kong tinitingnan ang pakpak ng eroplano sa aking bintana at pinakikiramdaman ko kung ito ay matatanggal. Mahigit apat na oras akong ganito.
Sa aking paglapad sa Narita Airport, bandang mga alas kuwatro na ng hapon, aking sinundan ang mga tao kung saan sila papunta. Pagdating sa may dulo ay iniabot ko ang dilaw na papel,na aking sinulatan habang nasa loob ng eroplano sa isang hapones na kumokolekta nito. Sa papel na ito nakasulat ang ilang impormasyon tungkol sa aking sarili. Pumila ako sa mga "Japanese Passport" dahil sa ito ang hawak ko. Pagdating sa opisyal ng immigration ay nagtaka sya dahil walang tatak ang aking pasaporte kahit isa. Sinabi ko na lang na "hajimete desu" at kanya itong naintindihan.
Pagdating sa inspeksyon ay tinanong ako ng opisyal kung may dala ako o may nakidala sa akin ng mga bawal na bagay. Pinakitaan pa ako ng mga litrato ng mga bawal na gamot at kung ano ano pa. Sinabi kong wala, at ako ay pinayagan na maka alis.
Nakahinga ako ng maluwag at sa aking paglabas ay hinanap ko agad ang hapones na susundo sa akin, si kato san. Madali ko namang nakita at kahit pautal utal, aking sinabi ang mga napag aralan kong salita: hajimemashite, arigatou, watashi wa *** desu,.
tila wala syang paki alam sa aking mga sinabi at sinenyasan na lang nya ako kung saan kami pupunta. napansin ko ding hindi sila madalas ngumingiti.
Ang unang una kong nakita ay ang mga "vendo machines" na agad kumuha sa aking atensyon. makukulay ang mga inumin at parang gusto kong tikman lahat. nakarating kami sa parking lot at aking sinakay ang aking bagahe sa likod ng van na ngayon ko lang nakita. wala nito sa Pilipinas at tila mukhang bagong bago pa.
Malamig ang panahon, at sumakay ako sa kaliwang bahagi sa harapan, na akin ring kinagulat dahil sa Pilipinas, nasa kaliwa ang manibela at dito ay baligtad.
Namangha din ako sa "NAVI" o navigator na nasa dashboard. Itinuturo nito ang direksyon kung saan ka pupunta. Sa loob loob ko, iba talaga ang Japan. Asenso.
Tumagal ng mahigit apat na oras ang aming biyahe. Pagod na pagod ako. Mula Narita ay pumunta kami sa Shizuoka. Sa unang lugar na aming pinuntahan, sinabi sa akin ni Kato san na iyon daw ang mount Fuji. bagamat hindi ko makita ay sumang ayon na lang ako. Nakita ko sa isang apartment ang mga Pilipinong nagtatrabaho doon. Mukha silang mababaho at ang kanilang damit ay patong patong. Tinanong ko ang isa at ang sabi ay taga Davao daw sila. Dahil sa laki ako sa Maynila, parang hindi ko yata "type" ang trabaho nila. Nag lilinis ng baterya ng saakyan. "Mukhang mahirap", sa loob loob ko."Sana huwag ako dito". Dininig naman ang aking panalangin at kami ay nagpaalam na sa kanila at umalis. Dumaan lang pala kami doon. Sinabi sa akin ni Kato san na sumakay daw ako ng Shinkansen. Itinuro nya sa akin kung saan ako bababa at binilhan niya pa ako ng pagkain na "obento" bago sumakay. Nagpasalamat naman ako at nagpaalam. Panay "bow" ko sa kanya habang papalayo ang Shinkansen.
Pagbaba ko ng Shinkansen ay may biglang lumapit sa akin na hapones, si Kudo san. bata pa sya, mukhang trenta mahigit pa lang. Kahit hindi ko sya gaanong maintindihan, lakas loob pa rin akong nakipag usap sa lenguwaheng hapon. Medyo nagkakaintindihan naman kami at sa aking pakiramdam ay mabait naman siyang tao. Sumakay kami sa kanyang sasakyan at dinala ako sa Leo Palace. Sabi nya ay maghintay daw ako dito at may dalawang Pilipinong darating mamayang gabi. Bukas na lang daw siya ulit pupunta.
Kinagabihan ay dumating nga ang dalawang Pilipino at sa kanilang hitsura ay mukhang galing sa trabaho. Si Roy at si David. Si Roy ay binata, matanda lang sa akin ng ilang taon at si David naman ay medyo may katandaan na. Tinanong ako ni David kung saan daw ako ilalagay na trabaho, "hindi ko nga alam eh", ika ko."naku mahirap yan, sana tinanong mo muna", sabi ni David na aking ikinatakot dahil sa wala akong kaalam alam sa mga susunod na mangyayari. Pakiramdam ko, gusto ko nang umuwi ng Pilipinas. Magkahalong takot at pag aalala ang aking naramdaman.
Kinumagahan, pumasok na sila sa kani kanilang trabaho at ako ay naiwan mag isa. Binuksan ko ang TV subalit wala akong maintindihan ni isa sa mga palabas. Mabibilis silang magsalita at hindi ko mabasa ang mga nakasulat. Pilit ko na lang inintindi ang palabas.
Maya maya pa ay dumating na si Kudo san. Sinabi nya na pupunta na kami sa trabaho, na akin namang ikinatuwa. Maliksi akong nag ayos at mabilis na sumakay sa kotse. "excited" ika nga.
Pagdating namin ay tumambad sa akin ang isang malaking pabrika. "Wow, ang ganda naman, mukhang malinis" ika ko sa sarili. Ngunit ito pala ay pabrika ng aluminum. ipinakilala ako sa "kakaricho" at dinala ako sa isang puwesto na may mahahabang aluminum. Lagyan ko daw ng two sided tape ito at kapag tapos na lahat, Kumuha pa daw ako ng aluminum sa likod.
Kung titingnan ay mukhang madali lang, pero kung ocho oras mo nang ginagawa ito ng walang upuan, sasakit ang likod mo. Lalo na sa katulad ko na ang trabaho ay nasa opisina lang at nasa harap ng computer. Kahit na sumasakit na ang likod ko ay tiniis ko pa rin.
Kinabukasan, hindi ako makabangon. masakit ang aking likod at parang ayaw kong pumasok. Ganito pala kung hindi ka sanay sa trabahong pisikal. Hindi ako nakatagal at sinabi ko kay kudo san na hindi ko kaya. naintindihan naman niya ito at ipinagpaumanhin ako sa kakaricho.
Kinabukasan ay dinala naman ako sa ibang lugar. Pabrika naman ng takip ng washing machine. nag aasembol lang naman ng takip ng washing machine. mabilisan ang kilos. nakatayo maghapon at may conveyor. kapag hindi mo inagapan ay magkakanda loko loko ang trabaho ng iba. kaya kahit nananakit na ang mga braso ko, sige pa rin.
Pagkalipas ng dalawang linggo ay medyo nasasanay na ako.
Inilipat ako ng apartment at Dahil sa mag papasko ay nagkaroon ng mahabang bakasyon. Naiwan akong mag isa sa apartment dahil tumakas ang kasama ko. Ayaw na daw nya dito at lilipat naman sya sa kamag anak nya. Sinabi nya na sabihin ko na lang na hindi ko alam kung saan sya pumunta. Bilang isang kababayan, tinupad ko naman ang kanyang habilin. Nag pasko akong mag isa. Walang kasama at kausap. tiniis ko ito hanggang sa magsimula na ulit ang trabaho sa sumunod na taon.
Makalipas ang isang buwan ay sinabi sa akin ni Kudo san na may mababakanteng posisyon sa ibang pabrika, nakaupo lamang at hindi mabilisan. "ito yata ang gusto kong trabaho", sa loob loob ko. sinabi ko sa kanya na kung pwede ay ilipat nya ako dito. Pumayag naman siya at makaraan ang ilang araw, ipinag paalam niya ako sa kakaricho at pumunta na kami sa pabrikang kanyang sinasabi. Tama nga sya madali lang ang trabaho at nakaupo. Pero kahit anong dali pala ng trabaho, kung ito ay araw araw mong ginagawa ay nakakasawa.
Dahil sa first timer ako, at sa liit ng sinusweldo ko na nanahyakugoju o 750 yen kada oras ay halos wala akong naiipon. Hindi rin ako sanay sa trabahong pisikal kaya nag desisyon ako na umuwi na muna nang Pilipinas. Gusto kong ipagpatuloy ang aking pag aaral ng nihongo at kumuha ng mga sertipikasyon sa computer para makapasok ako sa opisina at maging "sarari man" or salary man sa ingles.
Sinabi ko ito kay Kudo san, at hindi sya pumayag. Sinabi nya sa akin na may kontrata daw ako na isang taon at hindi ako puwedeng umuwi. Pero nakasaad sa kontrata ay kung aalis ako ng wala pang isang taon, magbabayad ako ng sampung lapad. Hindi nya ito pinansin at sa halip ay pinatigasan nya na hindi ako puwedeng umuwi. Halos magkanda iyak na ako sa aming usapan.
Kinagabihan din iyon ay napag desisyunan kong tumakas na lang.
Isinaisip ko na lang na nasa kontrata naman na puwede akong umalis. Pero may multa na sampung lapad. Kaya kahit na hindi sya pumayag. Sa kontrata pa rin ako nag base ng desisyon.
Simula nung araw din iyon ay aking kinakalkula ang magiging sweldo ko sa susunod na buwan. tinantya kong saktong sampung labing tatlong lapad ang aking maiiwan,ang tatlong lapad ay para sa bahay.
Apat na araw bago ako tumakas, nag paalam akong hindi papasok at masakit ang katawan.
Pero ang katotohanan ay nagpunta ako sa bilihan ng tiket. Kahit na hindi marunong mag ingles ang nagbebenta ng tiket, pinilit ko pa rin magkaintindihan kami. Montik pa ngang hindi ako mabigyan ng tiket dahil ang gusto nila ay "round trip ticket". noong panahong iyon ay saktong pang "one-way" tiket lang ang pera ko. Hanggang sa kinausap ako ng isang empleyado ng immigration at nalamn nyang may lahi akong Pinoy kaya pinayagan din akong kumuha ng "One way" ticket.
Dumating ang araw ng aking pagtakas. Buo na ang desisyon ko. Nakahanda na ang aking mga gamit. Nagpaalam ulit akong hindi papasok at pag alis ni kudo san, tumawag ako ng taxi at nagpahatid sa "eki", o train station. sa doon sumakay ng Shinkansen papuntang Narita. Apat na oras ang biyahe. Narita airport ang pinili ko para hindi ako masundan.
Pagdating ko sa Narita ay tumatawag na si Kudo san. Hindi ko sinasagot at ako ay kinkabahan. Nagtago pa ako sa CR ng Narita at doon nag antay hanggang sa dumating ang boarding time.
Pumasok ako sa loob habang patingin tingin sa paligid. Baka kasi may pinapunta si kudo san doon para ako ay hanapin. sa awa naman ng Diyos ay wala naman. Paglipad ng eroplano ay nakahinga na ako ng maluwag. Ganito pala ang pakiramdam ng mga tumatakas. Parang pelikula . May suspense at exciting.
Paglapad ko sa NAIA ay agad kong nakita ang aking ama. Puro reklamo ang narining nya at
pakiramdam ko ay parang ilang taon ako nawala.
Sa mga first timers na papuntang Japan, maaaring maranasan nyo rin ang katulad ng sa akin. Kaya humanda kayo sa kahit anong trabaho. Bago kayo umalis papunta dito ay siguraduhin nyo muna lahat katulad ng per ora na bayad, pabahay, upa sa bahay, oras ng trabaho, insurance, distansya ng trabaho mula sa bahay, hatid sundo ba ng sasakyan o bisikleta lang, at kung ano ano pa. Mas mainam na malinaw ang kasunduan para hindi kayo maging katulad ko na kung ilang beses lumipat ng trabaho.
Huwag nyong tularan ang aking ginawa. Sa mata ng mga hapones, pagkasira ng reputasyon ito.
Mag aral din kayong mag salita na maayos at magsulat, dahil kung hindi, para kayong nasa ibang planeta.
Humanda din kayo sa diskriminasyon. sa trabaho at sosyal. Kahit sa kainan, sama sama ang gaijin at mga hapones.
Marami akong kakilala na mga Pilipino na factory worker dito sa simula, nakalipas na ang ilang taon hanggang ngayon factory worker pa rin. Bagamat ako din ay isa ring factory worker dati, may pangarap pa din akong maging "sarari man".
Kung nasa Japan ka na rin lang, mangarap at kumilos ka na. Samantalahin nyo na ang pagkakataon na kumita ng mas malaki.
Kung kayo naman ay mga "sarari man/woman" na, huwag naman kayong maging mayabang. Huwag sanang lalaki ang ulo. Huwag nyo rin sanang makakalimutang tumulong sa mga kababayan natin.
Sama sama tayong humakot ng lapad dito sa Japan.
Ganbatte ne!
:)